امشو شو شن ( آخر ماجرا )

 

بچیکا سلام ...

ایی ماجِرِی که سیتوُ تعریف کِردُم ، یعنی اِمشو شوشِنا ، پِسِ مرگ اِی دراز آوی ، دِلُمِش گُل زِه ، دِلی می گو واپیچونِش وُ هِمینجا بُپوکُنُمِش ، اُما بِقول شاعر که می گو: «کار را آن کرد که تمام کرد» میخوام ایی نَقلِ کو هَم تا یِه جُی بِرسونوم .

اُما سیتو بُگوم از بَس ایی بِچیکا با ایی سُواد مَنگ زِده شو نِمیتِنَن ایی چیی (چیزا) که می نویسُوم بُخونَن ، وُ ایی قِسمِتِ کو هم خیلی گِپِشِن ، گُفتِنی بَعضیا کِه هَمَش می گُواَن هُنِری گَپ بِزِنُم ، بِکولی (بقولی) دیالوگ دیالوگش کِردم، یعنی جِلو هَر کی کِه گَپ می زِه ، اِسمِش نِوِشتَم تا حالیتو واوو . حالا دیگه خوتو دونین و خوتو ...

و اما ادامه ماجرا ...

 

(بازیار) دِی بُخو نِه  (غذا بخور) ...

(دی بازیار) دِی بازیار چِه بِخَرُم ایی چِنِا ؟ هیچ نِگووا ، میگوم ایی خو مِثِه مُشتِکِ خُمونِن فِقَ اُنگار وازِش کِردن وُ مِثِه رِوَن کَش میا !!!

دِی های .... هَع ایی چِقِه کَش می آ .. اینا چِنِن ....

می گُم ... خانم ... دِی ایی خوراکِکو سی چِه ایی جوری یِن ؟

(بازیار) آمو هیچ مگو آبرو مات بُرد !

(خانم مقیمیان فر) چه جوریه ؟  

(دی بازیار) هِمی دِی وَختِ خوراک آدم بویَد سِرِ سُفرَش سُوزی بو ، نون بو ، قاتُقی ، چی بو ... تا لُقمَش تِرا وو ... ایی خو تو بُوتِ آدم دُومَن نِویمو  (از گلوی آدم پایین نمیره)

(خانم مقیمیان فر) مادر جون دیگه کی وقت اینجور شام درست کردن رو داره ، تازه جوونا این جور غذاها مثه ساندویج و پیتزا رو بیشتر دوست دارند . سریعتر هم آماده می شه .

(دی بازیار) دِی هِمیشِه بویَد تُو خُونِه بو خوراک پُختَن بیا تا مَعلوم بو ، یِه آدمِ زِنده ی هَم تو خونه هِسی . تازه بِرِکِتِ سُفره نون و خوراک تازه و سالِمِن ، معلومِن اِینا چِنِن که شما می خَرین . دِی والله اِگه هِسیتو یِه نون و سوزینی واسوو بیا ، جَمُم بَعضِ ایی چیان !

(خانم مقیمیان فر) مادر ببخشید سبزی تازه هم نداریم ، می خواین پنیر و گوجه خیار براتون بیارم ؟

(دی بازیار) ها دِی خیلیَم جُهونِن (خیلی خوبه) ... دَسِت درد نُکو ...

آمو نِگوَت ... بازیار اینا چِن می خَری یا ؟

(بازیار) دِی چِتِنا ... حالا که خوش نِمی خو ، نِمیلِه ما هم بِخَریم ... بِیل آمو تا یِکُشِه مام مِثِه آدمُوی شهری پُوی مِیز یِه چی تو بوتُمون دُمَن بیشو ...

(دی بازیار) اِی وا نِخَری اِیَم چِی یِن که مِی خِی بُولومپُونی ؟

(خانم مقیمیان فر) بفرمایید مادر ...

(دی بازیار) َدسِت دَرد نُکو دِی ...

(رزیتا) ببخشید من دیر کردم ، تا وسایلم رو مرتب کردم یه کم طول کشید ... بخشید دیگه ...

ای وای مادر چرا شما نون و پنیر می خورین ؟

(دی بازیار) هِمی بَعضِن دِی ... ایی خوراکا سی شُما جوونا خوبِن  ...

خو حالا دِی تعریف کو  بینیم ، کار و زِندِیت چِنِن ؟

(رزیتا) ببخشید منظور ایشون چیه ؟ من صحبتهای خانم بزرگ رو کمتر متوجه می شم ...

(بازیار) دِیم حالا می گو یعنی شما کارتون چِنِن ؟

(رزیتا) ای بابا شما که غلیظ تر از ایشون صحبت می کنید !

(بازیار) هِمی مامان من می گو شما چِه می کُنین ؟!؟!

(رزیتا) آها ... فعلاً که دارم دانشگاه درس می خونم ... البته ترم آخر کارشناسی ارشد هستم ، (Proposal) پروپوزالم رو ارائه دادم ، باید فاز میدانی تزم رو تا چند وقت دیگه شروع کنم . برای همین بود که امروز بعد ازظهر چند تا کتاب رفرنس برای اینکار گرفتم .

(بازیار) اِی بوا شُما خو سَختِرِ ما حرف می زِنین . اِینا که گُفتتو دییم خو چَن کِلامِش بیشتر نِفهمی !

(دی بازیار) دِی مو خو هِیچِش نِفهمیدم !

(بازیار به دِیش ، درگوشی)

دِی خو یِه چِی بُگو نِه ...

(دِی بازیار) گُم آوو ... مَعلومِن چِتِن ... بِیل تا یِه چی بِخَریم ... بعد ... تازَم ... مو خو نِمی فَهمُم اِینا چِه می گَن ... حالا صَب کُن ... خوم می فَهمُم چِه بُگُم!

(دی بازیار) دِی ... خو حالا خدا بِخواد بعدی که دَرسِت تُموم واوی مِی خِی چِه کُنی ؟

(رزیتا)  والا از حالا باید خودم رو برای دکترا حاضر کنم ، چون حتماً باید درسم رو تموم کنم .

(بازیار) اِی بوا ... یعنی بَعدِشَم دُوارتِی می خِی بیری دانشگاه ؟

(رزیتا) خوب معلومه .... آدم تا زنده است باید درس بخونه و دنبال این باشه که بتونه داشته های علمی خودش رو روز به روز بیشتر و بهتر کنه ...

(بازیار) آمو مو خو جونُم بالا اُمه تا یه لیسانسی گرفتُم !!!

(دی بازیار) دُختُمو راس می گو نِه ... پیغمبِرَم گُفتِشِن آدم بویَس دَرس بُخونِه ...

(رزیتا) ای قربون زبون خانم بزرگ ...

(خانم مقیمیان فر) والا خانم بزرگ من بهش می گم تا الان که فوق لیسانست رو انشاءالله دیگه داری تموم می کنی ، وقتشه که دیگه به فکر خودت باشی و زندگی آینده ات . به هر حال یه زمانی دیگه باید آدم تشکیل زندگی بده ، تازه خیلی ها هستند که هم زندگی خونوادگی دارن ، هم درسشون رو ادامه می دن.

(بازیار) هانِه ... آدم بُوید زودی زِندِیش (زندگی) ری و راه کُنه !

(دی بازیار) تو هیچی نُگو کِه خُوتَم نُومودی نیسّی !!!

(دی بازیار) دِیت راس می گو نِه ... دِی عزیزُم تو هم مِی تِنی دَرس بُخونی و هم سی خُت شوهری چِی بُکنی ... مِی نِه ؟

(رزیتا) بابا این چیزا دست و پا گیر آدم می شه ، تازه درس خوندن یه فکر آزاد و راحت می خواد که زندگی زناشویی نمی گذاره ...

(بازیار) هَع ایی لُقمِی کو دومَن نِمی شو خو ... تو بُتُم گیر کِردن ... دِی یِه گیلاسِ اُوی بده ... خِفَه شُدُما !

(دی بازیار) آمو نِگوَت یواش بُخو ...

خو ... حالا ... مِثلاً بُخوی عِروسی کُنی ... چورآدِمی مِی خِی دِی ؟

(رزیتا) شوخی می کنید خانم بزرگ ... تا حالا حتی بهش فکر نکردم ... ولی خوب ... مردی رو که من انتخاب می کنم ، حداقل باید از نظر علمی تحصیل کرده و بالاتر از خودم یا حداقل همتراز خودم باشه ...

(بازیار) اِی واوِیلا ... تا اینجاش خُو مو وِلُم !

(دی بازیار) دِی حالا اومِدیم یِه آدِمِ خیلی خوبی پیدا واوی ، وِلی مِثِه تو دَرسِش نُخونِده بی ... نِبویَد جُوابِش بیدی ؟

(رزیتا) مادر هر کس برای انتخاب شریک زندگیش دنبال کسی می گرده که بتونه باهاش تفاهم داشته باشه و درک متقابل از هم داشته باشن .

(دی بازیار) بازیار دِی ... ایی دُختُکو  چِه می گوا ... مو خو هیچُم نِفَهمی ؟

(بازیار) دِی مو بَتّر تو هِسَما وال (بزار) تا نِفَمی (نفهمیدن) ؟

(بازیار) دختکو چِقه ناز و اداش هسی !!!

خُوم هِمیشِی خدا گِیچ و گِلَلُو بِیدَم ، خدا هم غِضِبِمو کرد ، بیسیمو کِرد اینجا ، گِلَلُو تِر آویدیم !

 گُوونُم (فکر کنم) تا آخِرِ کار ، یَکدَم کِلو واوُم (دیوانه شدن) !

(دی بازیار) حالا مِثاً اِینِی که گفتی گِیر اُومِه ... خو اُوخَت چِه ازش مِی خِی ؟

(رزیتا) منظورتون چیه ؟

(خانم مقیمیان فر) عزیزم منظور خانم بزرگ اینکه که چیزایی که معمول هست و بین خونواده ها رد و بدل میشه ، از نظر تو چه چیزهایی هستن ؟

(رزیتا) آهان از اون لحاظ ... والله کسی رو که من می خوام ، خوب بعد از داشتن مدارک بالای تحصیلی ، باید خوش تیپ و خوش اخلاق ، کار مناسب ، یه خونه شیک و یه ماشین مدل بالا و ... داشته باشه . آخر از همه یه مهریه دهن پر کن هم مکمل همه ی اینها باید باشه !!!

(دی بازیار) خو دِی ایی چیا که تو گُفتِد خو هیشکی هَمِشِش نی ... نَپ بُگو تو نِمِی خِی شُوهر کُنی ؟

 (رزیتا) خوب دیگه ...

(دی بازیار) حالا عِزیزُم خو تو نِظِرِت چِنِن در بارِی بِچِی مو ؟

(رزیتا) خوب ، خانم بزرگ ایشون جوان خیلی خوبی هستند ، ساده و بی آلایش ... درسته خیلی به نظر ساده می آن ...

(بازیار) اِی ریپ ... دِی ... اُما اِی دُختُکو اِی از مو تعریفِش کِه !!!

(دی بازیار) نه دِی ... یعنی می خوام بُگوم اِگِه یِه موقِی (موقعی) یِه کِسی مِثِه ایی بازیار ما ، نِه اِیا مِثِه ایی ، بُخوا بیا سِیت تو چه می گُوی ؟ هَی ...

(رزیتا) ببخشید ، ایشون چی گفتن ؟

(خانم مقیمیان فر) خانم بزرگ منظورشون اینه که اگه یه خواستگاری مثه آقای بازیار برای تو بیاد ، نظرت چیه ؟

(بازیار) آغا هِمی کِه دِی دُختُکو ایش گو ، دُختُکو یَک وَرچیره یِش زِه کِه ، لُقمِی مو تو بُوتُم گیر کِه وُ مَم کوک (سرفه) ... پِسِ هَم ... وَختی خِبَر کِه از پَس اُفتِدُم وُ دیگِه چی حالیم نِواوی !!!

*****

دِی ... دِی ... بازیار ... چِتِن ایی همهِ سی چِه کوک می کُنیا ؟

 راس آووا ، راس آووا ...

اِی بوا ... خِفِه واویدُم ...

چِه واوی ... مو کویام ... اِی بوا ... اِی بوا !!!

نِگوَت ... خُو بیدیا (خواب بودی) ... اُو غیلیوَت (آب دهان) رفِته تو بُوتِتا (گلو) !!!

 هَع بالیشتِکوش واپیچُندِن ... یِه اَنجانی او غیلیوِیه شاش چُر کِردِن هَع راس هآوو  خدا غِضِبِتُ کو !!!

هَع دِی ... یعنی اِینا که مُم دیی ، هَمَش خوو ، بِی !

 خانم مقیمیان فر ، رزی ، نِمی فَهمُم رزیتا ، موچیم ، چِه بی ...

هَع ... نِگوَت ، خوو شَم نِه مِثِه خوو مردُمِن ... گُماوو ... بُرو مِسِکِتُ کو ااا ... مِثِه کُشتا وواویدی ...

.......................

اُفِی ... خوبکِه هَمَش خوو بیا ...

اُف جُون ... تو خُونه ی خومو هِسَما .... بَرکِ بندر بُوو وُ ایی کِیچه ی حاج نِمی فَهمُم کی بی ، هِمی حاج نجف ...

اُفِی کُربونِ ... آغی عباسعلی بِشُم ...

میگُم ... دِی های ... ایی اِگه خواسِت سی مو زِن واسنِی ... هِمی هیشکی غِیرِ دُختِی ولات نمی خوام ... هِمینا کِه اُنگار دَسِه ی پَرپین جُی بُرم ری پیشونیشونِنا .... هِمینا خیلی بعضِن !!! 

برو گُم آ ووا ... کی حالا می خوا دُخت سی تو بِده ؟

اِی کُربون خدا بِشُم ... هِمی یِه خُووی هَم کِه می وِینیا ... قَدِ صتا (صد) چی کِه سی آدم بِگِنا ، آدم چِی هالیشیمو ...

هِی هِی هِی ... کُربُون وِلاتِ خُما ... تِشی توش گِره ... نِزیک بِی بِمِرگُما ... وُی ... وُی ...

اُفی جونُم هلیله ...

(پایان)

 

 

/ 9 نظر / 20 بازدید
حاجی

خب الحمد لله ای دم عیدی به خیر گذشت.

چرکو

به به بازیار خان! چوری ، جوری؟ ای وحیدو خو میگه ایطوری حرف نزنین ، ولی چه بکنم ، مو که نمی تنوم! دیرو صب تا امرو ظهر خیلی تو فکرت بیدم ، چون اینترنتوم نبی ، می خواسم بفهمم شو عیدی ای دخت مقیمیان فر چه سیت میگو! همو روزی که ای بساط پهن کرده بیدی و ای دختکو هی سیت نازش میکه ، 118 زنگ زدم شماره خونش گرفتم ، خوب که با دی یا بوواش صحبت نکردم ! ای شیطون اول عیدی نزیک بی ، سیم شر درست کنی ، ای تشی تو خووت بیفته! وا نوینی خو!

وحید

زنده بازیار خوبی؟ نوروز خوبی برات آرزو میکنم سال نو مبارک

رضا

بازیار خان سلام. ایشاالله امسال دیگه سال پربارونی باشه تا تو هم بتونی خوب بکاری و خوب درو کنی. الله یارت

انصاری

سلام بازیار ولات از دیدن وبلاگ شما و مطالب زیبایش خیلی خوشحال شدم عید بر شما و تمام هلیله مبارک

هلیله ای

سلام خالو امو یه پست جدید بزن دیگه

حاجی

چه واوی بازیار چابت ولاوی انگاری حاصلت کلا ولاوی . سواخ و تنگ و پاتاغ تو رنبی گمونم آخرش دولت کلاوی . شدربوت پس مرگ اوکشت رفت چر و چوغ همه ی لوکت خلاوی . خرت لنگاوی و ورزات وا موند بن گاروت پر صد من گل تلاوی . گمونم آخرش کار تو زارن شریکت خسه و کارش شلاوی . خ

الناز

سلام... من دوباره با مطلب جدید اومدم..... خوشحال می شم باز دوباره بیای و نظر بدی.... منتظرمااااااااااا... [گل] [گل][گل] [گل][گل][گل] [گل][گل] [گل]